خوش آمدید

جستجو

تبلیغات





خود ارزیابی، نیاز امروز آموزش و پرورش( حفیظ اله مشهور)

    این مطلب با اندکی تغییر در ویژنامه روزنامه آفتاب یزد به چاپ رسید.

    همه ما کم و بیش در جریان مشکلات عدیده در آموزش و پرورش هستیم و همه روزه از محافل و رسانه های مختلف تفسیر و تعبیرهای فراوانی در این باره می شنویم و خود نیز در باره این مشکلات و راه های برون رفت از ان نظراتی را مطرح می کنیم. گاه آنقدر حجم مشکلات را بالا می بینیم که از حل آنها نا امید شده و همه چیز را منوط به یک تحول اساسی در آموزش و پرورش می دانیم ، تحولی که باید در بالادست و بوسیله مسئولین و دست اندرکاران بلند پایه اتفاق بیفتد. درست است که سرو سامان گرفتن اوضاع آ پ نیاز به کاری عظیم و توجه ویژه ای در بالادست دارد، اما آیا کلید حل تمام مشکلات در دست مسئولین بلند پایه است و تا زمانی که حرکتی توسط آنها انجام نشود ما باید نظاره گر باشیم. تا بحال با خود اندیدشیده ایم مشکلات آموزش و پرورش مان چیست،. چه مقدار از این مشکلات نیاز به مساعدت سطوح بالای آموزش و پرورش دارد و چه میزان مشکلاتی است که مرتبط با خودمان است. تا بحال برای حل این مشکلات چه کرده ایم و یا چه توانسته ایم بکنیم. بخش بزرگی از نابسامانی های امروز آموزش و پرورش ما که خود سرمنشا مشکلات فراوان و لاینحل باقی باقی ماندن مشکلات موجود است را باید در ضعف مدیریت در سطوح مختلف این سیستم جستجو کرد.. البته منظور از مدیریت در اینجا به چالش کشیدن مدیریت سطح کلان آموزش و پرورش نیست بلکه می خواهیم در محدوده جغرافیایی یک شهرستان به این قضیه نگاه کنیم. بدون شک مدیریت در مجموعه آموزش و پرورش از آنجا که با سرنوشت و آینده زندگی دانش آموزان مرتبط است از اهمیت فراوانی برخوردار است و هر گونه خطا و یا حتی ضعف، بازی با آینده یک نسل است. ولی برای اصلاح توان مدیران و یا اصلاح مجموعه مدیریتی چه باید کرد. آیا عزل و نصب های یکباره راه به جایی خواهد برد یا باید فکر اساسی تری کرد. متاسفانه تجربه نشان داده در عزل و نصب ها و انتصاباتی که معمولا بصورت دوره ای در آموزش و پرورش اتفاق می افتد شاخصه توانمندی و اصل شایسته سالاری در رده های آخر انتخاب مدیران قرار می گیرد و گاه در میان تملق ها، دسته بندی ها و گروه بازی ها گم می شود و بدین سان این تغییرات دوره ای  نه تنها بر بالا بردن بهره وری مدیریتی تاثیرگذار نیست که گاه حتی تعدادی از مدیران لایق و توانمند نیز از این گردونه خارج شده و جای خود را به افراد ضعیف تر می دهند. پس در این اوضاع چه باید کرد. به نظر نگارنده آنچه امروز در آموزش و پرورش مان به عنوان یک نیاز اساسی احساس می شود خودارزیابی هر یک مدیران و مسئولان آموزش و پرورش است. اگر هر یک از افرادی که در این مجموعه مسئولیتی بر عهده دارد و صاحب پست و جایگاهی است ابتدا وجدان خود را به عنوان محکمه قرار دهد و خود و عملکردش را به چالش بکشد برایش مسجل خواهد شد که وجودش در آن جایگاه توجیه دارد یا خیر. اگر از یک مدرسه به عنوان کوچکترین مجموعه در آموزش و پرورش، این خود ارزیابی آغاز شود و تا سطوح بالاتر ادامه یابد بخش قابل توجهی از مشکلات مرتفع خواهد شد. هرگاه فردی که به عنوان معاون یک آموزشگاه پستی را صاحب شده به این نتیجه برسد که تنها دلیل حضورش در این پست خلاصی از رفتن به کلاس درس است و تنها اتفاقی که در دوره مسئولیتش افتاده است فشردن زنگ در ساعت مقرر، پاسخ به بخشنامه های اداری و حضور و غیاب همکاران و دانش آموزان است باید بر سر ماندن در این جایگاه تامل کند. یک مدیر آموزشگاه فقط لازم است در چند لحظه مقایسه ای بین مدرسه ای که در ابتدای مسئولیتش تحویل گرفته و شرایط حال حاضر مدرسه داشته باشد.آیا مدیریتش تنها به حضور در مدرسه و جلسات خلاصه می شده ،یا قدمی برای دانش آموزانش برداشته که اگرحضور او نمی بود شاید این قدم برداشته نمی شد. کسی که در یک پست اداری در آموزش و پرورش مشغول به کار است نیز باید این خود ارزیابی را انجام دهد، آیا پذیرش این پست با تخصص و توانایی او ارتباطی داشته یا دلایل دیگری او را در این جایگاه قرار داده است. هرچه در این بررسی به جایگاه بالاتری برویم شرایط حساس تر و اثر گداری مطلوب و نامطلوب آن نیز بیشتر خواهد شد.اگر هر یک از مسئولین آموزش و پرورش ما صادقانه و عادلانه خود را در ترازوی سنجش توانایی هایشان قرار دهند اوضاع آموزش و پرورش مان بهتر خواهد شد قرار گرفتن فردی در یک جایگاه مهم که باید باید در تصمیم گیری های یک حوزه از آموزش و پرورش نقش بازی کند و نتیجه توانایی او بر عملکرد دبیران و دانش آموزان زیر مجموعه اش تاثیر مستقیم خواهد داشت باید اول از همه برای خود این فرد از اهمیت ویژه ای برخوردار باشد واگر عملکردش به گونه ایست که بود و نبود او تفاوت چندانی نداشته و نقش او نه در تصمیم گیری ها و رفع مشکلات حوزه کاری او که صرفا در امضا کردن نامه های روتین اداری خلاصه می شود، باید خودش قبل از هر کسی جایگاهش را به فرد شایسته تری واگذار نماید.البته این حرف ها به معنی آن نیست که نباید به امتیازهایی که گاه همراه این مناصب است چشم داشت، بلکه باید اول خود را شایسته قرار گرفتن در هر جایگاهی بدانیم و تخصص لازم برای انجام وظایف محوله را در خود داشته باشیم و سپس از از مزایای این جایگاه هم خود و هم مجموعه تحت مدیریت خود را بهره مند سازیم. به نظر می رسد اگر اینچنین دیدگاهی در بین مسئولین آموزش و پرورش ما حاکم شود می توان به حل بخش عمده ای از مشکلات امید داشت همان گونه که در موارد بسیاری با تغییر مدیران و مسئولان یک بخش با وجود شرایط و زیرساخت های مساوی اما بهره وری و خروجی های بسیار متفاوت را شاهد بوده ایم . به امید داشتن فردایی بهتر برای آموزش و پرورش


    این مطلب تا کنون 8 بار بازدید شده است.
    منبع
    برچسب ها : آموزش ,پرورش ,مشکلات ,جایگاه ,مدیران ,مدیریت ,دانش آموزان ,تصمیم گیری ,قرار گرفتن ,مسئولین آموزش ,بلند پایه ,
    خود ارزیابی، نیاز امروز آموزش و پرورش( حفیظ اله مشهور)

تبلیغات


    محل نمایش تبلیغات شما

پربازدیدترین مطالب

آمار

تبلیغات

محل نمایش تبلیغات شما

تبلیغات

محل نمایش تبلیغات شما

آخرین کلمات جستجو شده